Wypał w ognisku i koniec kursu

"Wszystko co dobre, szybko się kończy".... stara prawda...
No, ale do rzeczy. Ostatniego dnia kursu ceramicznego odbył się wypał prac w ognisku. Ale nie ma to tamto: ognisko rozpalił Ruthra...hubką i krzesiwem!!! I to bardzo szybko mu poszło:) Gdy żar już był odpowiedni, naczynia i koraliki trafiły do ogniska, a my pojechaliśmy pokazać naszym kursantom wielki ustecki skarb, czyli poniemieckie bunkry. Po tej baterii przeciwlotniczej z 1937 roku oprowadzał nas, nazwany przez Agnieszkę usteckim Wołoszańskim, Marcin Barnowski.
Po zdobyciu garści historycznej wiedzy odbyły się zajęcia praktyczne - strzelanie z łuku - nie była to nauka, ponieważ Agnieszka i jej mąż strzelają od dawna, a dla Piotrka było to odnowienie dziecięcych zabaw.
Nie ma to jak wrócić o domu, przed którym płonie ognisko. Jednak wypalone wyroby można wyjąć dopiero rano. Jesteśmy wszyscy bardzo zadowoleni, ponieważ większość włożonych do ogniska prac pięknie się wypaliła!!!

Nauka krzesania ognia. (Agnieszka, Ruthra, Piotr)

Ostatnia szansa na podsuszenie

Opowieść o bunkrach

Strzelamy (widzicie lecącą strzałę?:):)

Wyciąganie ceramiki z ogniska jest bardzo ekscytujące!

Miałam też wspaniałą okazję przymierzyć średniowieczną suknię, którą przywiozła ze sobą Agnieszka:):):) Moja, wczesnośredniowieczna jest zupełnie inna.

To poszkliwione prace Agnieszki - jeszcze ciepłe (małe okrągłe medaliony i zawieszki). Piękne, bo poszkliwione tylko delikatnie, widać rewelacyjnie ryt.

I zdjęcie pożegnalne... To był wspaniały czas, z Gwiezdnym Pyłem w tle.